Το ζεϊμπέκικο είναι ένα έσω-κοίταγμα, είναι αυτοσυγκέντρωση, είναι μέτρημα ψυχής και νου, είναι αργό στριφογύρισμα στις μύτες των ποδιών και στις πατούσες και στη συνέχεια ξέσπασμα και χτυπήματα δυνατά πάνω στα 9/8 για να εξωτερικευτεί ό,τι μαζεύτηκε στο μυαλό και στην καρδιά. Το ζεϊμπέκικο είναι μυσταγωγία και γι’α αυτό δεν έχει βήματα, παραμένει αιώνια ένας αυτοσχεδιασμός. Το ζεϊμπέκικο είναι ιερό, είναι δυο χέρια με βεργούλες, μια συννεφιασμένη Κυριακή που πέφτουν της βροχής οι στάλες στη φυλακή του Κοεμτζή."