Αν τα ελληνικά νησιά ήταν χοροί, ποιος θα τους ταίριαζε;

Κάθε ελληνικό νησί έχει τον δικό του χαρακτήρα. Άλλο είναι γεμάτο ενέργεια και κοσμοπολίτικη διάθεση, άλλο αποπνέει ηρεμία και ρομαντισμό, ενώ κάποια μοιάζουν να κινούνται σε έναν δικό τους, πιο αυθεντικό ρυθμό. Αν λοιπόν τα νησιά μπορούσαν να εκφραστούν μέσα από έναν χορό, ποιός θα τους ταίριαζε περισσότερο;

Η Μύκονος θα ήταν αναμφίβολα η Salsa. Εξωστρεφής, γεμάτη αυτοπεποίθηση, έντονη και γεμάτη πάθος. Είναι ο χορός που τραβά τα βλέμματα, όπως ακριβώς και το πιο διάσημο κυκλαδίτικο νησί. Η μουσική ξεκινά και δύσκολα μένεις ακίνητος.

Η Σαντορίνη, από την άλλη, θυμίζει Contemporary. Κάθε κίνηση έχει συναίσθημα, κάθε εικόνα μοιάζει βγαλμένη από έργο τέχνης. Δεν βασίζεται στην υπερβολή αλλά στη δύναμη της έκφρασης, όπως και το ηλιοβασίλεμα που κάνει χιλιάδες ανθρώπους να σταματούν για λίγα λεπτά και απλώς να το θαυμάζουν.

Η Κρήτη δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο πέρα από παραδοσιακός ελληνικός χορός. Δυναμική, περήφανη, γεμάτη ιστορία και έντονη προσωπικότητα. Είναι ο τόπος όπου η παράδοση παραμένει ζωντανή και ο χορός αποτελεί τρόπο έκφρασης και σύνδεσης των ανθρώπων.

Η Πάρος έχει την ανεπιτήδευτη γοητεία της Bachata. Ρομαντική αλλά και παιχνιδιάρικη, χαλαρή χωρίς να γίνεται αδιάφορη. Είναι το νησί που σε κάνει να χαμηλώνεις ρυθμούς και να απολαμβάνεις τη στιγμή, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν ακολουθείς τη μουσική μιας όμορφης bachata.

Η Ρόδος θα ταίριαζε ιδανικά με το Tango. Αριστοκρατική, γεμάτη ιστορία και έντονη παρουσία. Διαθέτει έναν μοναδικό συνδυασμό δυναμισμού και κομψότητας, στοιχεία που χαρακτηρίζουν και τον διάσημο αργεντίνικο χορό.

Η Κέρκυρα θα ήταν Waltz. Αρχοντική, ρομαντική και διαχρονική. Τα καντούνια, οι φιλαρμονικές και η ιδιαίτερη πολιτιστική της ταυτότητα δημιουργούν μια αίσθηση που θυμίζει τις αργές, αρμονικές κινήσεις ενός βαλς.

Η Νάξος θα ήταν Swing. Αυθεντική, γεμάτη ζωντάνια και αυθορμητισμό. Δεν χρειάζεται υπερβολές για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Σε προσκαλεί να χαμογελάσεις, να κινηθείς ελεύθερα και να απολαύσεις την παρέα, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια βραδιά swing.

Η Ικαρία; Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από τον ίδιο τον Ικαριώτικο. Έναν χορό που δεν αφορά μόνο τα βήματα, αλλά τη συντροφικότητα, τη χαρά και τη διάθεση να ζεις τη στιγμή χωρίς να κοιτάς το ρολόι. Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη υπενθύμιση που μας χαρίζει το καλοκαίρι.

Γιατί, όπως κάθε χορός έχει τον δικό του ρυθμό, έτσι και κάθε νησί έχει τη δική του ψυχή. Άλλα μας καλούν να κινηθούμε γρήγορα, άλλα να χαλαρώσουμε και άλλα να εκφραστούμε χωρίς λόγια.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, είτε βρεθούμε σε μια πίστα χορού είτε σε ένα κυκλαδίτικο σοκάκι, η κίνηση είναι πάντα ένας όμορφος τρόπος να δημιουργούμε αναμνήσεις. Ίσως, στο τέλος της ημέρας, το σημαντικότερο να μην είναι ποιος χορός μάς ταιριάζει περισσότερο, αλλά να βρίσκουμε εκείνον που μας κάνει να χαμογελάμε κάθε φορά που ακούγεται η πρώτη νότα.